Cinderella Phenomenon Prolog "Lodowa Księżniczka" cz. 2 | tłumaczenie

Przepraszam za kolor tekstu, ale niestety coś się zepsuło i nie potrafię go zmienić.

Sala tronowa ( wspomnienie )

Król Genaro: Lucette, chciałbym abyś towarzyszyła Emelaigne w jednej z jej wycieczek do miasta.

Lucette: ... Na pewno zamiast mnie możesz wysłać z nią pokojówki.

Król Genaro: Nie wymagałbym abyś jej towarzyszyła, gdybym miał wysłać ją z pokojówkami.

Lucette: ...

Król Genaro: Chcę, żebyś postarała się dogadać ze swoją siostrą.
Lucette: Przyrodnią siostrą.
Król Genaro: Ona jest twoją siostrą i będziesz traktować ją i Roda jakby byli tej samej krwi co ty.
Lucette: ...
Król Genaro: Za dwa dni będziesz towarzyszyć Emelaigne na zewnątrz.
Lucette: !!!
Król Genaro: Minęły już cztery lata kiedy ostatnio opuściłaś pałac. Od tamtego czasu zamknęłaś się w sobie. Ledwo opuszczasz swój pokój. Angielle było wtedy w chwili wojny. Ale teraz królestwo jest bezpieczne i powróciło do dawnej świetności. Chciałbym abyś zobaczyła jakie naprawdę piękne jest Angielle. Lucette, księżniczka musi znać swoje królestwo. Pójdziesz z Emelaigne, a ona pokarze ci miasto, które do tej pory widziałaś tylko przez swoje okna.
Lucette: Czy to rozkaz?
Król Genaro: Jeśli musi być.
Lucette: ...
Król Genaro: Wszystko jasne?
Lucette: ...
Król Genaro: Lucette?
Lucette: Zrozumiałam.

Korytarz w pałacu

Ostatnim razem opuściłam pałac cztery lata temu, kiedy król zabrał mnie ze sobą, aby sprawdzić ludzi po zakończeniu Wielkiej Wojny. Potrząsam głową usuwając swoje wspomnienia. 

Jestem tu bezpieczna.

Fritz: Księżniczko? Wszystko w porządku?

Lucette: ...

Fritz: Nie będzie aż tak źle. Mieszkańcy miasta to dobrzy ludzie.

Lucette: Jak możesz być tego pewny?

Fritz: ... Czasy się zmieniły, ludzie się zmienili.
Lucette: Czy to nie jest dokładnie ten problem?

Matka nigdy się nie zmieniła. Matka kochała mnie do samego końca.

Fritz: ... Czasami zmiany są lepsze, księżniczko. Myślę, że to dzisiaj zauważysz. Jeśli mi wybaczysz. Zobaczymy się później.

Pokój Lucette w pałacu

Lucette: ... Deloro...Czy myślisz, że czarownice są w stanie kogoś przywrócić po śmierci?

Delora: ...

Lucette: Chciałabym abyś mogła ze mną porozmawiać. Ty i inni.

Moje lalki są moimi jedynymi przyjaciółmi. Są jedynymi, którym mogę zaufać. Nie tak jak ludzie, one nigdy mnie nie zdradzą. Nigdy mnie nie skrzywdzą. One zawsze będą tu dla mnie. W chwili gdy zobaczyłam Delore wiedziałam, że jest wyjątkowa. Ona jest inna, elegancka i realistyczna, tak jakby oddychała. Jest ona prezentem od króla na moje siedemnaste urodziny. Zaczęłam otrzymywać lalki od kiedy Matka zmarła. Matka nie wierzyła w obchodzenie urodzin. Ale każdego roku o północy pod moimi drzwiami zjawiał się list. Zawierał instrukcje prowadzące mnie przez cały pałac na przygodę do pokoju pełnego prezentów, ciast i słodyczy. Marzenia dziecka. Byłam zafascynowana lalkami, do których zawsze była dołączona mała kartka z życzeniami. Kartka zawierała słowa "Kocham cię" i podpisana przez "M". Kartka mówiła mi abym trzymała te uroczystości w tajemnicy, ale nigdy nie potrzebowałam o tym mówić. Matka zawsze znajdywała sposób aby pokazać mi, że troszczy się o mnie. Na swój własny sposób. Sekretne uroczystości zakończyły się jak tylko ona zniknęła. 

Lucette: Tak?

Pokojówka: Proszę wybaczyć, wasza wysokość. Król wymaga twojej obecności.

Lepiej, żeby to nie był kolejny wykład.

Lucette: Powiedz mu, że jestem w drodze. Zobaczymy się później Deloro.

Delora: ...

Korytarz w pałacu

Mężczyzna: Och... Dzień dobry wasza wysokość.

Lucette: Sir Mythros.

Sir Mythros, królewski doradca. Ojciec mu ufa, tak jak Sir Alcasterowi.

Mythros: Każdego dnia stajesz się coraz bardziej podobna do swojej matki.

Lucette: ...

Czasami odnajduję Sir Mythrosa mówiącego do portretu Matki kiedy myśli, że nikt go nie widzi. Musiał ją bardzo podziwiać, ale nie mogę się zmusić, by dobrze o nim myśleć. Jest w nim coś, co stawia mnie na krawędzi.

Mythros: Jesteś w drodze, by spotkać się z królem? Nie zatrzymuję cię w takim razie. Do następnego spotkania, droga księżniczko.

Lucette: ...